Beş yıl boyunca Almanya’da çalıştıktan sonra, aralık ayındaki düğün hazırlıklarımız için nişanlım Cansu ile birlikte İstanbul Havalimanı’na henüz inmiştik.
Annem şimdiden düğün salonu ve davetli listesi için koşturuyordu. Ancak havalimanındaki bir kahve dükkanının yanında, elinde paspas kovasıyla yerleri silen o kadını gördüğüm an her şey zihnimden silindi.
Bu kadın eski eşim Selin’di.
Beş yıl önce, acı dolu tartışmaların ardından boşanma protokolünü imzalamış ve iki hafta sonra ülkeyi terk etmiştim. Şimdi ise karşımda bir temizlik üniformasıyla duruyordu.
“Selin…” diye mırıldandım.
Bana yorgun bir tebessümle baktı. Yanımdaki Cansu kolumu sıkıca kavrayıp “Gidelim mi artık?” dedi.
Selin, Cansu’ya bakıp imalı bir sesle, “Bazı gerçekleri bilmediğinizde hayat çok daha kolaydır,” dedi ve temizlik arabasını çekerek uzaklaştı.
O akşam annemin Kadıköy’deki evinde akşam yemeğindeydik. Konuyu Selin’e getirdiğimde annemin elindeki çatal yere düştü. Ertesi sabah teyzem Perihan kahveye geldiğinde patlamaya hazır bomba infilak etti.
Teyzem, “Sen boşanmadan üç hafta sonra Selin’in hamile olarak bu eve geldiğini bilmiyor muydun?” diye sorunca beynimden vurulmuşa döndüm.
DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.