admin

Ve henüz birkaç aylık olan üç bebeğim vardı. Babam onların varlığını biliyordu. Yedi yıldır herkes sustu. Bir tek ben hiçbir şey bilmiyordum. Fotoğrafı elimde tutarken babamın yüzüne bakamadım. Üç yıl önce onu toprağa vermiştim. Cenazesinde saatlerce ayakta durmuş, insanların “Baban seninle gurur duyuyordu” sözlerini dinlemiştim. Şimdi ise önümde, yedi yıl önce çekilmiş bir fotoğrafta, babam … Devamını oku

“Hayır doktor… Bu mümkün olamaz.” Kerem’in bu sözlerini duyduğumda Aras hâlâ kucağımda uyuyordu. Melis’in yüzü bembeyaz olmuştu. “Doktor ne söyledi?” diye sordum. Kerem telefonu yavaşça indirdi. Bir süre bana baktı. Sanki söylemek istediği kelimeler boğazına takılıyordu. “Aras’ın kanında çok nadir görülen bir işaret bulmuşlar.” “Ne demek bu?” “Tek başına önemli olmayabilirmiş. Ama hastane eski kayıtları … Devamını oku

Kızım hastaneden arkasına bile bakmadan çıktıktan sonra üçüzlerini ben büyüttüm. Yirmi yıl boyunca o kızlara sahip olduğum her şeyi verdim. Sonra üzerinde gönderenin adı olmayan pahalı hediyeler gelmeye başladı ve onları terk eden kadının sonunda geri döndüğünü anladım. Torunum June bana ilk kez “Baba” dediğinde, bir mahkeme salonundaydım ve ellerim o kadar titriyordu ki kalemi … Devamını oku

Uçakta yerime oturmuş, uçuşun bitmesini bekliyordum. Yanımda bir çanta, önümde bir dergi, kafamda dönüp duran bir iş toplantısı; sıradan bir dönüş yoluydu. Sonra yanıma sekiz yaşlarında bir çocuk oturdu. Gözleri meraklı, elleri biraz titrekti. Gülümseyerek konuşmaya başladım; annesiyle birlikteydiler. Çocuk cebinden küçük bir oyuncak araba çıkardı, gözleri bana bakıp utangaç bir şekilde “bunu alır mısın?” … Devamını oku

Polis ekipleri on beş dakika içinde Kaan’ın evine geldi. Ben hâlâ garajın beton zemininde oturuyor, elimdeki eski bez parçasını bırakmadan titriyordum. Paketin içinden çıkanlar yalnızca birkaç eşyadan ibaret değildi; İpek’in o gün kolundan hiç çıkarmadığı, üzerine adının kazındığı gümüş bileklik, küçük pembe saç tokası ve en altta katlanmış, su geçirmez bir poşete yerleştirilmiş bir not … Devamını oku

Defne bir an durdu. Parmaklarıyla elbisesinin kenarını buruşturdu, sonra gözlerini bana dikti. “Babam, dayımın ağladığını söyledi. Sonra kapıyı kilitlediler.” İçimdeki düğüm biraz daha sıkıldı. “Sonra ne oldu?” diye sordum. “Kocaman siyah bir kutu çıkardılar. İçinde çok fotoğraf vardı. Babam bana, ‘Bu bizim aramızda kalsın olur mu? Annen üzülmesin,’ dedi.” Fotoğraflar… Bir an için aklımdan bin … Devamını oku

2. Bölüm — Gelişme Zarfı iş çıkışına kadar cebimde taşıdım; her dakika içim kabarıyordu. Trafikte, ofiste, asansörde hep o zarfın ne olabileceğini düşündüm. Fotoğraf mı? Eski bir mektup mu? Para mı? Eve döndüğümde bir anda tüm kuralları çiğnedim; mutfak masasının kenarında, elektrik lambasının sönük ışığında zarfı açtım. İçinde tek bir belge vardı: sararmış, kenarları yıpranmış … Devamını oku

Kutunun kapağını açarken ellerim öyle titriyordu ki ahşap kutu neredeyse yere düşecekti. Avukat sessizce beni izliyor, tek kelime etmiyordu. İçinde eski bir zarf, sararmış birkaç fotoğraf, küçük bir anahtar ve kırmızı bir kadife kese vardı. Kesenin içinden altın bir yüzük çıktı. Aynı yüzüğü yıllar önce Kemal bana vermek istemişti ama kabul etmemiştim. Onu görünce gözlerim … Devamını oku