admin

Beş yıl boyunca Almanya’da çalıştıktan sonra, aralık ayındaki düğün hazırlıklarımız için nişanlım Cansu ile birlikte İstanbul Havalimanı’na henüz inmiştik. Annem şimdiden düğün salonu ve davetli listesi için koşturuyordu. Ancak havalimanındaki bir kahve dükkanının yanında, elinde paspas kovasıyla yerleri silen o kadını gördüğüm an her şey zihnimden silindi. Bu kadın eski eşim Selin’di. Beş yıl önce, … Devamını oku

Yirmi dört yaşındaydım. Hayatımın en güzel yıllarını yaşayacağımı düşündüğüm bir yaştaydım. Arkadaşlarım evleniyor, şehirde yeni hayatlar kuruyor, kimileri üniversiteye gidiyor, kimileri kendi işini kuruyordu. Ben ise babamın karşısında başımı eğmiş, ne söyleyeceğini bekliyordum. Babam o gün bana bakmadan konuştu. “Yarın seni ağanın evine götüreceğiz.” Önce ne dediğini anlamadım. “Ağa mı?” Başını salladı. “Evleneceksin.” Sanki içimde … Devamını oku

Ah, insan davranışı ve psikolojisi hakkında bir başka harika soru! Tıpkı köpeğin inanılmaz koku alma duyusu veya kabuksuz turtanın “imkansız” fiziği gibi, insanların kelimeler olmadan iletişim kurma biçimi de inanılmaz derecede karmaşık, incelikli ve son derece büyüleyici.Eğer viral makaleler okuduysanız veya “avuç içini kaşıma” hakkında beden dili videoları izlediyseniz, bunun gizemli, sır dolu bir sinyal—dokunma … Devamını oku

Evlendiğimde, kocamın bir gün kapıdan başka bir kadınla gireceğini ve bana, “Artık evimizde üç kişi yaşayacağız,” diyeceğini asla düşünmezdim. Adım Nermin. Otuz sekiz yaşındaydım ve Ahmet’le on beş yıllık evliydim. Çocuğumuz olmamıştı. Bu durum yıllarca içimde sessiz bir yara gibi durdu. Doktora gitmediğimiz yer kalmamış, türlü tedaviler denemiştik. Sonunda çocuk sahibi olamayacağımızı kabullenmiştim. Ama Ahmet … Devamını oku

Aslında hepimiz adamın kim olduğunu biliyorduk. Fotoğraftaki kişi Haluk Bey’di. Selin’in kocası Tolga’nın babası. Ama Neriman Hanım’ın asıl sorduğu şey başkaydı. “Bu adam senin için kim?” Selin birkaç saniye konuşamadı. Sonra yerdeki fotoğrafı hızla almak için eğildi. Ben ondan önce davranmadım. Kimse davranmadı. Fotoğraf yerde kaldı. Bazen gerçeğin ortaya çıkması için insanların birbirlerinin elinden bir … Devamını oku

Köydeki evimde tek başıma yaşıyordum. Eşim yıllar önce vefat etmiş, çocuklarım ise kendi hayatlarını kurmuştu. Oğlum Kerem şehirde bir fabrikada çalışıyor, kızım Derya ise evlenip boşandıktan sonra küçük oğluyla birlikte kirada oturuyordu. Bir kış sabahı kapım çaldığında ikisini de karşımdaki yolda görünce şaşırdım. Kerem’in yüzü asıktı. “Anne, artık şehirde yapamıyoruz,” dedi. Derya hemen söze girdi. … Devamını oku

Telefonda hırıltı, kısa nefesler, kesik kesik soluklar… Kalbim deli gibi atıyordu, ellerim telefonu sıkarak neredeyse düşürecek hale geldim. — Leyla… göğsüm… çok ağrıyor… sanırım kalp krizi geçiriyorum… — dedi, nefesi daralırken. İçime buz gibi soğuk bir korku işledi. — Dayan Mert! Neredesin şimdi? — diye bağırdım. — Evdeyim… Akasya Caddesi, yirmi beş. Lütfen… — Ve … Devamını oku

Telefonu kapattığım anda içime tarifsiz bir korku çöktü. Ece’nin annesinin sesi hâlâ kulaklarımdaydı. Ne ağlıyordu ne de gülüyordu. Ama sesindeki titreme, sıradan bir şey olmadığını anlamam için yeterliydi. Arabaya atlayıp doğruca hastaneye gittim. Koridor boyunca yürürken kalbim göğsümden çıkacak gibi atıyordu. Odaya yaklaştığımda içeriden kahkahalar duyunca kısa süreliğine duraksadım. Günlerdir o serviste böyle bir ses … Devamını oku

Garsonun sözleri karşısında birkaç saniye ne diyeceğimi bilemedim. “Ne demek istiyorsunuz?” diye fısıldadım. Yaşlı adam derin bir nefes aldı. Gözleri hâlâ Mert ile Banu’nun oturduğu masadaydı. “Banu size her şeyi anlatmamı istemedi,” dedi. “Ama artık Mert on sekiz yaşında. Bazı şeyleri bilmeye hakkınız var.” Kalbim hızla çarpmaya başlamıştı. “Ne yaptılar burada?” Garson başını hafifçe eğdi. … Devamını oku