“Derhal ofise gel. Zeynep, Selin’i uzun zamandır biliyormuş. Ama hazırladığı dosyada aldatmadan çok daha ciddi bir şey var.”
Burak’ın ofisine vardığımda saat öğleden sonra ikiye geliyordu. İstanbul trafiğinde kırmızı ışıkların her birinde direksiyona vurmuş, telefonuma yeniden yeniden bakmıştım. Zeynep’ten hâlâ haber yoktu.
Kapıyı açar açmaz Burak’ın masasının üzerinde kalın, gri bir dosya gördüm.
—Bu ne? diye sordum.
Burak dosyaya dokunmadı.
—Önce otur.
—Oğlum nerede?
—Deniz güvende. Zeynep de güvende. Ama şu anda asıl konuşmamız gereken şey, senin onların hayatını ne kadar tehlikeye attığın.
Sanki herkes aynı cümleyi ezberlemişti. Annem, avukatım, aile uzmanı… Hepsi beni suçluyordu.
Oysa ben hâlâ kendimi yalnızca aldatan bir koca gibi görüyordum. Kötü bir koca olabilirdim ama kötü bir baba değildim.
En azından o dakikaya kadar buna inanıyordum.
Burak gri dosyayı önüme itti.
İlk sayfada Zeynep’in imzası vardı.
Altında ise 4 milyon 800 bin liralık bir ticari kredi sözleşmesi duruyordu.
Boğazım kurudu.
—Bu eski bir belge.
—Hayır, üç ay önce düzenlenmiş. Deniz doğduktan iki hafta sonra.
Sayfaları hızla çevirdim. Kefil bölümünde Zeynep’in adı, kimlik bilgileri ve imzası bulunuyordu.
Fakat o imza gerçek değildi.
Bunu ben biliyordum.
Çünkü o imzayı ben atmıştım.
O sabah Zeynep hastaneden yeni çıkmıştı. Uykusuzdu, dikişleri ağrıyordu ve Deniz sürekli ağlıyordu. Önüne birkaç evrak koymuş, “Şirketin sigorta yenilemesi,” demiştim.
O da bana güvenip yalnızca iki sayfayı imzalamıştı.
Geri kalan belgelerdeki imzaları, taranmış örneğinden kopyalatmıştım.
Burak gözlerimin içine baktı.
—Şirket borcu ödenmezse banka eve, Zeynep’in birikimlerine ve ortak hesaplara gidecekti. Sen ise geçen ay kendi payına düşen bazı varlıkları başka bir şirkete devretmişsin.
—Geçici bir düzenlemeydi.
—O şirket Selin’in kardeşinin üzerine.
O an odadaki hava değişti.
Selin bana bunun yalnızca vergi yükünü azaltacak bir yöntem olduğunu söylemişti. İşler düzelince her şeyi geri alacaktık.
En azından bana böyle anlatmıştı.
Burak bir belge daha çıkardı.
—Zeynep bunu iki hafta önce bulmuş. Şirket muhasebeciniz yanlışlıkla evdeki yazıcıya bir ödeme planı göndermiş. Planda, borcun tamamı Zeynep’in kefaleti üzerinden bırakılırken senin elindeki araçların ve hisselerin Selin’in yönettiği şirkete aktarılması yazıyor.
—Ben böyle bir plan yapmadım.
—Ama imzan var.
İmzaya baktım.
Benim imzamdı.
Birden, Selin’in geçen ay bana otelde uzattığı dosyayı hatırladım.
“Sadece devir işlemi, birkaç yere imza at,” demişti.
Ben de okumadan imzalamıştım.
İnsan en büyük aptallığı başkasının kendisine duyduğu güveni kullanırken yapmıyormuş. Bazen kendi açgözlülüğüne güvenirken yapıyormuş.
—Zeynep nerede? diye tekrar sordum.
Bu kez sesim daha alçaktı.
Burak sandalyesine yaslandı.
—Sana adres veremem. Ancak şunu bil: Oğlunu senden kaçırmadı. Geçici koruma ve velayet başvurusu yaptı. Ayrıca senin paranı ortak hesaptan çekmedi. Yalnızca doğumdan önce biriktirdiği maaşını ve annesinden kalan küçük mirası ayrı bir hesaba aktardı. Senin “boşalttı” dediğin hesabın büyük kısmı zaten ona aitti.
Birkaç saniye hiçbir şey söyleyemedim.
https://googleads.g.doubleclick.net/pagead/ads?gdpr=0&client=ca-pub-9605732675586584&output=html&h=720&slotname=Ureka_AdExchangeDisplay%2FHK_zexoads.com_InpageMB_300x600_233501203944&adk=3586251879&adf=2211645291&pi=t.ma~as.Ureka_AdExchangeDis_&abgtt=6&w=1280&lmt=1785665804&rafmt=12&format=1280×720&url=https%3A%2F%2Fzexoads.com%2Femre-en-kotu-seyin-karisini-ve-oglunu-kaybetmek-oldugunu-dusunurken-telefonuna-avukati-buraktan-bir-mesaj-geldi-viral%2F%3Ffbclid%3DIwY2xjawTb-ExleHRuA2FlbQIxMABicmlkETFQek9mYlpacGd5ZXczZ0F0c3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHlgKF_kZbeQtMAxtGVr2HLxC8YeCqiQObmaAAcXgeCUvzEyIjSxm4daz44gI_aem_rpt_ND6OZzI6M-Sc0R67qQ&aiof=10&asro=0&aimartd=4&aieuf=1&aicrs=1&uach=WyJXaW5kb3dzIiwiMTkuMC4wIiwieDg2IiwiIiwiMTUwLjAuNzg3MS4xODciLG51bGwsMCxudWxsLCI2NCIsW1siTm90O0E9QnJhbmQiLCI4LjAuMC4wIl0sWyJDaHJvbWl1bSIsIjE1MC4wLjc4NzEuMTg3Il0sWyJHb29nbGUgQ2hyb21lIiwiMTUwLjAuNzg3MS4xODciXV0sMF0.&dt=1785665804918&bpp=4&bdt=12418&idt=4&shv=r20260729&mjsv=m202607280101&ptt=9&saldr=aa&abxe=1&cookie=ID%3D8b63ef67a250a611%3AT%3D1785633576%3ART%3D1785665798%3AS%3DALNI_MYSwEgm7pi6KmqlZXCEqh1eSgZ3tA&gpic=UID%3D0000145a8b8c6d48%3AT%3D1785633576%3ART%3D1785665798%3AS%3DALNI_MY9molhM2_GqQgDxns7VG-wJDQ_6w&eo_id_str=ID%3D81dbdcb6f16de1c9%3AT%3D1785633576%3ART%3D1785665798%3AS%3DAA-Afjbl9ffOmJ5bo0yIfUUtg_9-&prev_fmts=0x0%2C1280x720%2C300x100%2C300x600%2C300x250%2C300x100&nras=1&correlator=3585122565122&frm=20&pv=1&u_tz=180&u_his=2&u_h=720&u_w=1280&u_ah=672&u_aw=1280&u_cd=24&u_sd=1.125&dmc=16&adx=0&ady=12198&biw=1686&bih=735&scr_x=0&scr_y=12183&eid=95395796%2C95396000%2C95396139%2C122880126&oid=2&pvsid=5001279121103051&tmod=373516405&uas=3&nvt=1&ref=https%3A%2F%2Fl.facebook.com%2F&fc=1920&brdim=0%2C0%2C0%2C0%2C1280%2C0%2C1280%2C672%2C1707%2C735&vis=1&rsz=%7C%7CfeE%7C&abl=CF&pfx=0&fu=256&bc=31&plas=174x581_l&bz=0.75&pgls=CAEaBTYuOS40&ifi=10&uci=a!a&fsb=1&dtd=9
O sırada telefonum çaldı.
Arayan Selin’di.
Burak ekrana baktı.
—Aç. Hoparlöre ver.
Selin’in sesi her zamanki gibi sakindi.
—Neredesin aşkım? Sabah mesajlarıma dönmedin.
—Zeynep gitmiş.
Kısa bir sessizlik oldu.
—Biliyordum, dedi.
Kalbim hızlandı.
—Neyi biliyordun?
—Son haftalarda garip davranıyordu. Sana söyleyecektim ama olay çıkmasın istedim.
Burak önüme küçük bir not kâğıdı koydu:
“Şirket devrini sor.”
—Selin, hisseleri neden kardeşinin şirketine aktardık?
—Bunu şimdi telefonda konuşmayalım.
—Neden?
—Çünkü sen yine panikliyorsun. Ben her şeyi senin için yaptım.
—Zeynep’in kefil gösterildiğini biliyor muydun?
Bu kez sessizlik daha uzun sürdü.
—Emre, sen bana bir hayat vaat ettin. O evlilik zaten bitmişti. Borçlar bir şekilde kapanacaktı. Zeynep’in ailesinin de evi var. Kimse sokakta kalmayacaktı.
O cümlede içimde bir şey kırıldı.
Zeynep’in ailesinin küçük Ankara evini bile hesaba katmışlardı.
Nermin Hanım’ın emekli maaşıyla yıllarca ödediği, duvarları eski ama tertemiz evi…
—Deniz de o evde mi büyüseydi? diye sordum.
Selin’in sesi sertleşti.
—Bana şimdi vicdan dersi verme. Altı aydır benimleydin. Her şeyi sen başlattın.
Telefon kapandı.
Burak bana bakarken yüzünde öfke değil, yorgunluk vardı.
—Şimdi anlıyor musun? Zeynep yalnızca ihaneti öğrenmedi. Senin borçlarını onun ve bebeğin üzerine bırakmaya hazırlandığını gördü.
—Ben Deniz’e zarar vermek istemedim.
—İnsanlar çoğu zaman “istememiştim” diyerek yaptıkları şeyin sonucundan kaçmaya çalışır. Ama sonuç, niyetten daha ağırdır.
O gün ilk kez eve dönmek istemedim.
Yine de döndüm.
Daire sessizdi. Bebek odasına girdiğimde duvardaki açık renkli izler, sökülen rafların yerini gösteriyordu.
Dolabın köşesinde tek bir çorap kalmıştı.
Deniz’in küçücük beyaz çorabı.
Onu elime aldım ve yere oturdum.
Zeynep’in doğumdan sonraki ilk haftasını hatırladım. Deniz ağlarken yastığı başıma çekmiş, “Sabah toplantım var,” demiştim.
Zeynep ise ateşi olmasına rağmen kalkıp bebeği susturmuştu.
Bir başka gün bana, “On dakika kucağına alır mısın? Duş almak istiyorum,” diye sormuştu.
Selin’le mesajlaştığım için, “Şimdi olmaz,” demiştim.
Bunların hiçbirini büyük kötülükler olarak görmemiştim.
Çünkü insan bazen birini tek darbeyle değil, her gün küçük küçük yalnız bırakarak da yıkabiliyordu.
Ertesi sabah şirketin muhasebecisi Murat’ı aradım.
Buluştuğumuz kafede gözlerime bakamadı.
—Zeynep Hanım bana her şeyi sordu, dedi. Önce cevap vermedim. Sonra bebeğin süt parasının bile şirket kartından çekilen otel harcamalarının faizine gittiğini görünce sustuğum için utandım.
—Ona belgeleri sen mi verdin?
—Evet.
—Neden bana söylemedin?
Murat başını kaldırdı.
—Çünkü size daha önce üç kez söyledim. “Bu devirler riskli, eşinizin imzasını bu şekilde kullanamazsınız,” dedim. Beni işten atmakla tehdit ettiniz.
Hatırlıyordum.
Ama hatırlamak istemiyordum.
Murat çantasından bir zarf çıkardı.
—Zeynep Hanım bunu size vermemi istedi. Yalnızca bütün devirleri durdurup borcun sorumluluğunu kendi üzerinize aldığınızı belgelediğinizde.
Zarfı açtım.
İçinde alyansımızın kuyumcu faturası vardı. Arka tarafına Zeynep kendi el yazısıyla bir tarih yazmıştı:
Deniz’in doğduğu gün.