Görümcem beni dondurucu soğukta balkona kilitlediğinde ve “Belki biraz acı çekmek seni dayanıklı kılar,” dediğinde altı aylık hamileydim. Ellerim uyuşana kadar cama vurdum, beni içeri alması için ona yalvardım. Birisi nihayet kapıyı açtığında yerde baygın halde yatıyordum. Ancak doktorların daha sonra ortaya çıkardığı gerçek, tüm aileyi dehşete düşürdü.
Görümcem beni balkona kilitlediğinde ve o soğukta orada bıraktığında yirmi sekiz haftalık hamileydim. Adı Melis’ti ve abisiyle evlendiğim günden beri sanki ondan bir şey çalmışım gibi davranıyordu. Her şeyi eleştiriyordu; yemeklerimi, kıyafetlerimi, konuşmamı, hatta gülüşümü bile. Hamile kaldığımda bu durum daha da şiddetlendi. Bana “tembel”, “rol yapıyor” diyor ve dikkat çekmek için her belirtiyi “kullandığımı” iddia ediyordu. Eşim Rüzgar onun sert olabileceğini biliyordu ama sürekli “Melis işte böyle biri,” diyerek onu görmezden gelmemi söylüyordu.
O Kurban Bayramı hafta sonunda, kayınvalidemin mutfağı tadilatta olduğu için Rüzgar’ın ailesi akşam yemeğine bizim eve gelmişti. Sırtım ağrımasına ve ayaklarım şişmesine rağmen tüm günü yemek yaparak geçirmiştim. Melis geç geldi, yaptığım her şeye şöyle bir bakıp sırıttı.
Tezgâha çantasını fırlatırken, “Vay canına,” dedi. “Bir yemek yapacak kadar ayakta durmayı becermişsin. Etkileyici.”
Bunu duymazdan gelmeye çalıştım ama zaten bitkin haldeydim. Yemekten sonra, Rüzgar ve babası çöpleri aşağı indirmeye gittiklerinde, ben tabakları dizerken Melis mutfağa arkamdan geldi.
Ocağı işaret ederek, “Şurayı atlamışsın,” dedi. Sessizce, “Hallederim,” diye cevap verdim. Kollarını kavuşturdu. “Biliyorsun, bu ailenin kadınları her hamile kaldıklarında böyle çaresizmiş gibi davranmazlar.” Ona doğru döndüm. “Çaresiz gibi davranmıyorum. Sadece yorgunum.” Melis bıyık altından güldü. “Yorgun ha? Aylardır bu bahaneyi kullanıyorsun.”
Kavga etmek istemiyordum, bu yüzden bir tepsi aldım ve dışarıda soğukta soğumaya bıraktığımız fazla içecek şişelerini almak için balkona çıktım. Dışarı adım attığım anda, sürgülü kapı arkamdan hızla kapandı.
Sonra o “tık” sesini duydum.
Önce kaza olduğunu sandım. Kolu çektim, yerinden oynamıyordu. Melis camın diğer tarafında durmuş, kollarını kavuşturmuş beni izliyordu. “Melis!” diye bağırdım. “Kapıyı aç!” Cama iyice yaklaştı ve camın arkasından, “Belki biraz rahatsızlık sana bu kadar zayıf olmamayı öğretir,” dedi. İçimin çekildiğini hissettim. “Deli misin sen? Hamileyim ben!” Gözlerini devirdi. “Sadece birkaç dakika.” Soğuk hava ince kazağımın içinden resmen geçiyordu. Cama vurmaya başladım. “Hemen aç şunu!” Ama Melis sadece arkasını dönüp yürüdü.
