Tüm masraflar beklenmemesine rağmen, kayınvalidem mevcut benden fazladan 150.000 lira talep etmektedir. Reddedince kontrol kaybı ve yüzüme sıcak kahve başlatması. Gözyaşları içinde pişman olduğunu belirtti ve evi terk etti. Ertesi sabah onu sert bir sürprizle karşılıyoruz.
Bir Salı gecesi, o evdeki her şeyin zaten ben hakkında olmasına rağmen, kayınvalidemden fazladan yüz elli bin lira istedi.
Ev kredisi, faturalar, emlak vergileri, mutfak masrafları… Onun masrafları, işleri kaybettikten sonra kocamın araba taksitleri; Hatta “sinirlerinin iyi geldiğini” iddia ettiği o en üst paket dijital kanalın düzenlendiği bile. Bir açıkta, Ankara’da gelişmiş analist olarak haftada altmış saat çalışıyor ve tek maaşla hasarlı üç yetişkine bakıyordum. Kendime bunun geçici olduğunu söyleyip göstermem. Kocam Emre, annesi Dilek Hanım’ın ikinci boşanmasından ve maddi sıkıntılarından sonra sadece “biraz zaman” geçirdiğini söylemişti. O “biraz zaman”, mutfağımı ele geçirmesine, yemekmi eleştirmesine ve maaşımı kendi hakkıymış gibi görmesine dönüşmüştü.
O gece eve bitkin bir halde geldim, bilgisayar çantamı kapının bölgesinde ve Dilek Hanım’ı kahvaltı barında ipek sabahlığıyla otururken buldum; bakımlı elleriyle benim kupalarımdan birini temsil ediyordu.
Selam. “Cuma gününe kadar bir yüz elli bin liraya daha ihtiyacım var” dedi.
Yanlış oluşumları söylemeden önce güldüm. “Ne için yüz elli bin lira daha?” Gözlerini kıstı. “Aptala yatma. Hesabına yatan prim ödemesini gördüm.” Mideme bir ağrı saplandı. Yine de postalarımı karıştırmış, hatta Emre ayarlarını asla düzeltmediği için ortak ofis yazıcısından çıkan banka bildirimlerini okumuştu. “O para senin değil” dedim. “Eğer bu evde huzur istiyorsan benimdir.” Anahtarlarımı bilgisayarda çalışırlar. “Zaten her şeyi ben karşılıyorum.” “Eee?” diye tersledi. “Bu aileye gelin geldi. Aileye yardım eder.” Emre’nin maçını izlerken salona doğru baktım. Kaskatı kesildi ama yerinden kıpırdamıyordu. Bu bana her şeyi anlattı: Bu konuşmanın bildiğini biliyordu. Tekrar kadına döndüm. “Yüz elli bin lirayı ne yapacaksın?” Dilek Hanım çenesini dikti. “O seni ilgilendirmez.” Bu cevap yeterliydi. Telefonumu çıkardım, banka sisteminin parçaları ve aile giderleri için kullandığım yapıya bağlı ortak kart kontrol uyguladı. İşte oradaydı; Kıbrıs’taki lüks bir otel-kumarhaneden üç yeni harcama ve Nişantaşı’ndaki butik bir çantacıdan bir işlem.
devamı sonraki sayfada…
