Bu iki kelime, gitmemem için değil, gitmem gerektiğini anlamam için yeterliydi.
Telefonu kapattım.
Toprak’ı en yakın arkadaşıma bıraktım ve anahtardaki numaranın peşine düştüm. Eski yazlığımızın bulunduğu siteye vardığımda yağmur iyice şiddetlenmişti.
Derya’ya ulaşmadan önce aklımdan geçen ihtimaller beni neredeyse delirtecekti. Koray’ın başka bir ailesi mi vardı? Toprak’ın bilmediğim bir gerçeği mi saklanıyordu? Anahtar neden benim çocukluğumun evine aitti? Üstelik oğlum o kadını haftalardır tanıyorsa, okul yönetimi benim haberim olmadan buna nasıl izin vermişti?
Arabadan inerken telefonuma Koray’dan bir mesaj düştü:
“Ne görürsen gör, lütfen hemen karar verme. Bu mesele senden önce başladı.”
Mesajdaki son cümle mideme taş gibi oturdu.
Benden önce.
Evliliğimizden önce mi?
Toprak doğmadan önce mi?
Bahçe kapısına yürürken yıllardır unuttuğumu sandığım ayrıntılar gözümün önüne geldi. Annemin verandada sardunya sulayışı, Derya’yla merdivenlerde ettiğimiz kavgalar, evden son kez çıkarken arkamı dönmeden yürüyüşüm… Sanki o ev hiç değişmemiş, yalnızca beni yıllarca beklemişti.
Kapının camında bir gölge belirdi, sonra kayboldu. Kalbim daha da hızlandı.
O anda bunun yalnızca Koray’ın yalanıyla ilgili olmadığını anladım. Yıllardır kapandığını sandığım aile hikâyem, altı yaşındaki oğlumun cebinden çıkan küçücük bir anahtarla yeniden açılmıştı ve artık ondan kaçamazdım.
Sarı Ev hâlâ oradaydı.
Boyası yenilenmişti ama verandadaki demir korkuluklar aynıydı.
Kapının yanında küçük bir metal kutu gördüm. Anahtarı taktım.
Açıldı.
İçinde bir USB bellek ve üzerinde annemin el yazısıyla yazılmış bir zarf vardı.
Bacaklarım titredi.
Zarfın üstünde sadece benim adım yazıyordu.
Tam açacakken içeriden bir ses geldi.
“Onu yıllar önce okuman gerekiyordu.”
Başımı kaldırdım.
Kapıda Derya duruyordu.
Yaşlanmıştı. Saçlarında beyazlar vardı ama yüzü hâlâ çocukluğumuzdaki gibiydi.
“Toprak’a neden ‘diğer annenim’ dedin?”
Gözlerini kapattı.
“Ben öyle demedim. O sordu. ‘Sen de annem gibi bana sarılıyorsun, sen benim diğer annem misin?’ dedi. Ben de cevap veremedim.”
“Koray neden seni buldu?”
Derya verandadaki sandalyeye oturdu.
“Çünkü altı ay önce kanser olduğumu öğrendim.”
Öfkem bir anlığına dağıldı.
“Ne?”
“Koray’a ben ulaştım. Sana ulaşmaya cesaret edemedim. Ölmeden önce seni görmek istedim ama beni kapıdan çevireceğini düşündüm.”
“Toprak’ın bununla ne ilgisi var?”
Derya gözlerini yere indirdi.
“Hiç çocuğum olmadı. Doktorlar artık olmayacağını söyledi. Koray, önce seni hazırlamaya çalışacağını söyledi. Sonra beni Toprak’la tanıştırdı. Sadece birkaç perşembe. Onu parka götürdüm, ödevini yaptırdım. Yanlış olduğunu biliyorum.”
“Bana neden söylemedi?”
“Çünkü annenin mektubunu buldu.”
Elimdeki zarfa baktım.
Derya, annemizin ölümünden önce evi aslında satmadığını anlattı. Tapuyu iki kızına bırakmış, fakat kavga ettiğimiz gün Derya öfkeyle belgeleri saklamıştı. Yıllar sonra pişman olmuş ama geri dönmeye cesaret edememişti.
Koray ise tesadüfen eski bir dosyada annemin avukatının adını görmüş, araştırınca evin hâlâ ikimizin üzerine kayıtlı olduğunu öğrenmişti.
“Peki bana attığı fotoğraflar?”
Derya başını kaldırdı.
“Toprak’ı eve ben bırakıyordum. Koray işten erken çıkamıyordu. Sana yalan söylemek onun fikriydi.”
Tam o sırada bahçe kapısı açıldı.
Koray geldi.
Yüzünde haftalardır taşıdığı belli olan bir yorgunluk vardı.
“Özür dilerim,” dedi.
“Bana ihanet ettiğini düşündüm.”
“Ettim,” dedi. “Başka bir kadınla değil. Sana gerçeği söylemeyerek.”
Bu cevap öfkemi tamamen bitirmedi.
Ama değiştirdi.
Yine de annemin mektubu Koray’ın yaptığı şeyi haklı çıkarmıyordu. Bunu ona açıkça söyledim. Bir aileyi korumak için söylenen yalanın güveni yaralayabileceğini ikimiz de o gece kabul ettik. Bundan sonra Toprak hakkında hiçbir kararı birbirimizden gizlemeyeceğimize söz verdik.
Zarfı açtım.
Annemin mektubu yalnızca birkaç satırdı.
“Kızlarım, bir gün birbirinize öfkeniz sevginizden büyük gelirse bu eve dönün. Çünkü ev dediğiniz şey duvar değil; geri dönebileceğiniz insandır.”
Mektubu okurken Derya ağlamaya başladı.
Ben de yıllardır içimde tuttuğum her şeyi bir anda bıraktım.
O gece hiçbir şey bir anda düzelmedi.
Koray’ı hemen affetmedim.
Derya’yla kaybettiğimiz on sekiz yılı birkaç saatte telafi edemedik.
Ama ilk kez kaçmak yerine aynı masaya oturduk.
Aylar sonra Sarı Ev’i satmadık.
Derya tedavi görürken hafta sonları hep birlikte oraya gittik. Toprak ona artık “diğer annem” demiyordu.
“Teyzem” diyordu.
Bir akşam verandada otururken Koray yanıma geldi.
“Keşke en başında sana söyleseydim.”
“Ben de keşke yıllar önce kardeşimin peşinden gitseydim.”
Toprak bahçeden bize seslendi.
Derya onun arkasından gülerek yürüyordu.
O an anladım ki bazı sırlar bir aileyi parçalamak için değil, yıllar önce parçalanmış bir aileyi yeniden aynı kapının önüne getirmek için ortaya çıkıyordu.
Ve bazen insanın en büyük ihaneti, gerçeği saklamak değil, sevdiği insanların geri dönmesi için hiçbir kapıyı açık bırakmamaktı.