82 YAŞINDAYIM, TEKERLEKLİ SANDALYEYE MAHKUMUM. BİR SABAH OĞLUM KARŞIMA GEÇİP, “ANNE, ARTIK BİZE YÜK OLUYORSUN. SENİNLE DAHA FAZLA İLGİLENEMEM,” DEDİ
“Anne…” diye fısıldadı oğlum. “Sen… bunu gerçekten yaptın mı?” Gözlerimi yüzünden ayırmadan başımı hafifçe salladım. Gelinim Pelin, elindeki kâğıtlara tekrar baktı. Dudaklarındaki o kendinden emin gülümseme birkaç saniye içinde kaybolmuştu. Az önce bavulumu kapının yanına koyarken neredeyse neşeyle dolaşan kadın şimdi belgeleri titreyen parmaklarıyla çeviriyordu. Oğlum Bülent ise tek kelime edemiyordu. Kapıda duran avukatım Vedat Bey, sesini yükseltmeden konuştu. … Devamını oku