Yıllar süren kısırlık mücadelesinin ardından, nihayet yeni doğan kızımızı eve getirdik. Ancak ilk banyosu sırasında kocam donup kaldı, kızımızın sırtına bakarak “Onu tutamayız,” diye bağırdı. O anda bir şeylerin feci şekilde ters gittiğini anladım.
Bebek küvetinin yanında durmuş, kocam Deniz’in bebeğimizi yıkamasını izliyordum.
Küvetin üzerine eğilmişti; bir eliyle onun minik boynunu destekliyor, diğeriyle plastik bir kap yardımıyla omzundan aşağı ılık su döküyordu. Sanki elindeki camdan bir eşyaymış gibi titiz davranıyordu.
On yıl boyunca takvimler, kan testleri, iğneler, randevular ve bizden başka kimse için bir anlam ifade etmeyen kayıplarla geçmişti. Ve şimdi Zeynep nihayet buradaydı. Kızımız.
Bunu ağlayacak gibi hissetmeden söylemekte hâlâ zorlanıyordum. Taşıyıcı annemiz Kader, birkaç gün önce doğum yapmıştı.
Şu an bile her şey gerçek dışı geliyordu. Taşıyıcı anne sürecini çok dikkatli yürütmüştük. Avukatlar, sözleşmeler, danışmanlıklar, sağlık taramaları… Her form imzalanmış, her sınır belirlenmişti. Düzenin bizi acıdan koruyabileceğine inanmıştık. Belki de bu saflıktı. Ancak transfer başarılı olduktan sonra Kader bizi ağlayarak aradığında ben de ağlamıştım. İlk ultrasonda ekranda kalp atışı göründüğünde Deniz oturmak zorunda kalmıştı. Her randevuda, kızımızın başka bir kadının vücudunda büyümesini izledik ve mutluluğun bizim için her zaman ne kadar kırılgan olduğunu düşünmemeye çalıştık. Hamilelik sorunsuz ilerlemişti. Hiçbir endişe, hiçbir uyarı yoktu; bizi diğer tarafta bir şeylerin beklediğine dair en ufak bir işaret de yoktu.
