65 yaşındaydım ve o yaz kendime verdiğim en büyük sözü tutmaya karar vermiştim:
“Artık başkalarının ne düşündüğünü umursamayacağım.”
Eşim vefat edeli üç yıl olmuştu. Çocuklarım kendi hayatlarını kurmuş, evim sessizliğe bürünmüştü.
Uzun zamandır kendimi yaşlanmış, gereksiz ve görünmez hissediyordum.
Bir sabah dolabımı açtım ve yıllardır giymeye cesaret edemediğim lacivert mayomu çıkardım….
Aynanın karşısında uzun süre kendime baktım.
Karnım eskisi gibi değildi. Saçlarım tamamen beyazlamıştı. Omuzlarımda yılların yorgunluğu vardı.
Ama gözlerimde hâlâ hayat vardı.
“Ne olacak?” dedim kendi kendime. “Ben de denize gireceğim.”
Çantamı hazırlayıp sahile gittim.
Hava güzeldi. Deniz sakindi. Şemsiyelerin altında insanlar gülüyor, çocuklar kumlarda oynuyordu.
Denize doğru yürürken birkaç kişinin bana baktığını fark ettim. Önceleri aldırmadım.
Ta ki yaklaşık kırk yaşlarında bir kadın, yanındaki arkadaşına yüksek sesle konuşana kadar.
DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.