admin

70 yaşındaki Hüseyin Efendi, Anadolu’nun ücra bir kasabasında yaşayan varlıklı bir ağaydı. On yıl önce vefat eden ilk eşi Hacer Hanım’dan geriye, her biri evli barklı üç kızı kalmıştı. İlerlemiş yaşına rağmen Hüseyin Efendi’nin kalbinde hâlâ bir ukte vardı: Soyadını yaşatacak ve aile mirasını devralacak bir erkek evlat sahibi olmak. Bu arzusunu gerçekleştirebilmek için yeniden … Devamını oku

Telefon geldiğinde, ucuz deterjan ve çokça verilmiş “son şans” gibi kokan çamaşırları katlıyordum. Bu detayı çok net hatırlıyorum; çünkü hayatınız bir “öncesi” ve “sonrası” olarak ikiye ayrıldığında, zihniniz en küçük, en tuhaf şeylere tutunur. Leyla’nın çoraplarından birinin tersi dönmüştü. Tişörtlerimden birinde spagetti sosu lekesi vardı. Telefonum koltuğun üzerinde bilinmeyen bir numarayla titredi ve daha cevap … Devamını oku

Kemal’in mektubu elimden kayıp yere düştü. Kalbim göğsümden çıkacakmış gibi atıyordu. Titreyen ellerimle kâğıdı yeniden aldım ve okumaya devam ettim. “Bu satırları okuyorsan artık bu dünyada değilim. Sana gerçeği yüzüne karşı söyleyemedim. Çünkü bunu söyleseydim benimle evlenmeyi kabul etmeyeceğini biliyordum.” Derin bir nefes aldım. Bir sonraki satır ise beni yıllar öncesine götürdü. “Yirmi altı yıl … Devamını oku

17 yaşındayken bir kız bebek dünyaya getirdim ve aynı gün ondan vazgeçtim. Sonraki 15 yılımı bu kararın suçluluk duygusunu taşıyarak geçirdim. Daha sonra, evlatlık bir kızı olan bir adamla evlendim. Onunla aramızdaki bağın sadece bir tesadüf olduğunu sanıyordum… Ta ki o, eğlence olsun diye bir DNA testi yaptırana kadar. Onu doğurduğumda 17 yaşındaydım. Bir kız. … Devamını oku

Boşanmamın ve işimi kaybetmemin ardından, huzur içinde yas tutmak için bir kulübe kiraladım. Ancak yaşlı komşum, yemek kılığına girmiş felaketler getirip duruyordu. Kocası, bir yemeği çöpe atarken beni yakalayana kadar onlara bayılıyormuş gibi yaptım. Karısı hakkında açıkladığı gerçek, o yanık tencere yemeklerine bakış açımı tamamen değiştirdi. Ben Leyla. Geçen yıl hayatım hiç beklemediğim şekilde darmadağın … Devamını oku

Gecenin bir yarısı telefonumun ışığı karanlık odayı aydınlatıp beni o çok ihtiyacım olan derin uykudan uyandırdığında, henüz kırk dakika kadar uyumuştum. Altmış üç yaşından sonra artık öyle kolay kolay uyulmuyor. Çok bitkin olsam bile en ufak bir seste uyanıyorum. O gece Antalya’daki evimde tam ağır bir uykuya dalmışken, telefonumun parıltısı bir şeylerin ters gittiğinin habercisiydi. … Devamını oku

Farkındalığın ilk anları çok kırılgandı; sanki çok çabuk hareket edersem dünya tuzla buz olacak gibiydi. Bu yüzden kıpırdamadım ve o sessizlikte gerçekler yüzeye çıkmaya başladı. Beni geri çeken ilk şey düzenli, ritmik bir bip sesiydi. Karanlığı delip geçiyor, sanki beni çok derinlerden yukarı çağırıyordu. Vücudum artık bana ait değilmişçesine ağırdı. Hareket etmeye çalıştım ama hiçbir … Devamını oku