Boşanmamızdan Beş Dakika Sonra Çocukları Alıp Londra’ya Gittim—Eski Kocamın Tüm Ailesi Onun Hamile Metresini Kutlarken, Bir Ultrason Cümlesi Her Şeyi Yerle Bir Edene Kadar…
Boşanma dosyalarının bulunduğu yerin üzerinden beş dakika bile geçmemişti ki, eski kocasının orada metresinin telefonunu açtı. Hayatımda ondan sonraki en yumuşak ses tonuyla, “onların görünümüi” görünmek üzere yola çıkacağını söyledi.
İşte o an, o sabah kaybettiğim şeyin özetimin okunamayacağı.
Ben sallamam.
Arabulucunun ofisi; o cilalı masanın etrafındaki yıkım için fazla bakım, fazla temiz ve fazla sessizlikdi. Adım Ceyda. Otuz iki yaşındayım, üzerinde küçük iki çocuk annesiyim ve bir zamanlar parmağıma alyans alırken ağlayan, dünyayla asla tek yüzleşmeyeceğime söz veren Selim ile sekiz yıllık evliliğimi az önce noktalamıştım.
Sözlerin aslında sadece güzelce yaşadıkları yalanlar olduğunu artık öğrenmiştim.
Duvardaki saat tam 10:03’ü gösteriyordu. Kalemi kağıttan henüz kaldırılmamış olan Selim’in telefonunda ışıltıdaydı. Bana bakmaması bile duymadan cevap verdi.
“Evet, bitti” dedi, içeride kalkmış, sabırsız bir tavırla. “Bana on dakika ver. Seni içeri çağırmadan oraya abone ol. Bugün ultrason günü, değil mi?”
O zamandi.
Gerçekten.
Sonra elimde kalan son illüzyonu da yerle bir eden o cümleyi kurdu:
“Merak etme, bütün ailem geliyor. Ne de olsa oğlun, ailemizin varisi olacak.”
Midemin düğümlenmesi, kalbinin çatlaması gerekirdi. Ama istemem tek şey derin, tuhaf bir sessizlikti; sanki acım o kadar uzun süredir yanıyordu ki sonunda küle dönmüştü.
Karşımda oturan arabulucu boğazını temizledi ve kalan evrakları Selim’e doğru itti. “Selim Bey, eğer anlaşma şartlarını gözden geçirirseniz,”
Selim onu elinin tersiyle tersledi, okumadan anlaşma yaptı ve teklifleri geri fırlattı. “İnceleyecek bir şey yok. Hiçbir şey alamıyor. Ev benim. Araba benim. Çocukları istiyorsa almak istiyor. Açık bu işimi daha da yaşıyor.”
Sanki boşanmamız bir aile eğlencesiymiş gibi bir araya gelmekte ısrar eden ablası Merve, kısa bir kahkaha attı. “Aynen öyle. Selim yeni bir başlangıç yapıyor. Gereksiz yüklerden kurtulmak lazım.”
Pencerenin yanındaki krem rengi takımı ve ağır parfümüyle duran halası, dil damağına vurdu. “Bir erkeğin erkek evlat istemeye hakkı var. Ceyda’nın hiçbir zaman ona yetmediğini herkes biliyordu.”
Bir başka ses ekledi: “Ve şimdi nihayet aileye hak verebileceğine bir kişinin var.”
Hakini.
Kimi değil, neyi.
Çantamdan bir anahtar takımının bakımı yapılıyor. “Bunlar evin anahtarları.”
Selim bir an şaşırarak aşağı baktı, sonra küstah bir tavırla özelliklerini korudu. “Güzel. En azından bu işlerin nasıl yürüdüğünü anlamışsın.”
devamı sonraki sayfada…
