Bir komşu, 73 yaşındaki annemin sadece çokça boş vakti olan nazik bir kadın olduğunu sanıyordu. Ancak aynı kişi onun nezaketini suistimal ettiğinde, gerçeğin gün yüzüne çıkmasını sağladım. Annem 73 yaşında. Hâlâ her sabah saat 06:00’da uyanır. Kütüphanede çalıştığı günlerdeki rutini neyse aynısını uygular; yüz kremini sürer, hiçbir yere gitmeyecek olsa bile bir bluz ütüler ve … Devamını oku
Kâğıt titreyen ellerimin arasında açıldı. İlk satırı okuduğumda nefesim kesildi. İkinci satırda gözlerim doldu. Üçüncü satıra geldiğimde ise kâğıdı elimden düşürdüm. “Bu nasıl mümkün olabilir?” diye fısıldadım. Baran eğilip kâğıdı yerden aldı. “Bunu senden yıllarca saklamak zorunda kaldım.” Başımı kaldırıp ona baktım. “Ne sakladın?” Baran birkaç saniye sustu. Sonra koridorun duvarına yaslandı. “Bahar’ın çocuk sahibi … Devamını oku
İkiz oğulları üniversite programından eve dönüp annelerine onu bir daha görmek istemediklerini söylediklerinde, Emine’nin hayatı boyunca yaptığı tüm fedakârlıklar sorgulanır. Ama babalarının aniden ortaya çıkmasının ardındaki gerçek, Emine’yi bir seçim yapmaya zorlar: geçmişini korumak mı, yoksa ailesinin geleceği için savaşmak mı? 17 yaşında hamile kaldığımda hissettiğim ilk şey korku değildi. Utançtı. Bebekler yüzünden değildi — … Devamını oku
Yüzümdeki gülümseme silindi. Barış birkaç saniye daha sustu. Uçağın içindeki herkes onun ne söyleyeceğini bekliyordu. Ben ise kalbimin göğsümden çıkacakmış gibi attığını hissediyordum. Arda hâlâ bana bakıyordu. “Anne… Kimden bahsediyor?” diye fısıldadı. Cevap veremedim. Çünkü Barış’ın sesi yeniden hoparlörlerden duyuldu: “Bugün bu uçakta benim için çok özel olan birinin olduğunu biliyorum. Hayatımda her şeyden daha … Devamını oku
Gece yarısını vurduğunda evin içindeki tüm sesler çekilir, geriye yalnızca duvar saatimizin o tekdüze tıkırtısı ve pencerelere vuran rüzgârın fısıltısı kalırdı. Tam altı aydır, saat on ikiyi gösterdiği her gece aynı şey tekrarlanıyordu. Emre’nin adımları koridorda belirir, yatak odasının aralık kapısından süzülen loş ışık tenime vururken kalbimin göğüs kafesimi zorlayan çarpıntısı başlardı. Bir kadının evliliğinde … Devamını oku
Kapı her çalındığında içimde aynı metalik yorgunluk yankılanıyordu. Salonun parkelerine sinmiş bayat tütün kokusu, kahkaha sesleri, sehpa üzerinde yarım bırakılmış bardakların bıraktığı nemli izler… Evliliğimizin dördüncü yılında, o çok sevdiğim huzurlu daire, kocam Selim’in bitmek bilmeyen “arkadaş meclisi” yüzünden bir bekleme salonuna, beni ise kendi hayatının kenarında bir servis elemanına dönüştürmüştü. Selim, dışarıya karşı alabildiğine … Devamını oku
TEK KIZIMIN ÖLÜMÜNDEN SORUMLU ÇOCUĞU EVLAT EDİNDİM — DOĞUM GÜNÜMDE, YILLARDIR SAKLADIĞI GERÇEĞİ AÇIKLADI. Hiçbir anne babanın evlat acısı yaşamasını istemem. 11 yaşındaki kızım Zeynep, bir trafik kazası sonucu hayatını kaybetti. Ona, yetimhanede büyüyen Mert adında bir genç çarpmıştı. Mert ve arkadaşları bir spor müsabakasından dönüyorlardı. Mahkemede çocuk samimiyetle ağladı; bunun korkunç bir kaza olduğunu … Devamını oku
Yaşlı bir teyzeye pizza götürmüştüm. Soğuk ve karanlık evine adım attığımda, başının dertte olduğunu anladım. Ben de ona yardım edeceğini düşündüğüm bir karar verdim. Dakikalar sonra gözlerimin içine bakıp, “Bu senin suçun,” demesini hiç beklemiyordum. O gece mart ayının ayazı insanın içine işliyordu. Arka kapının basamaklarında dururken, bu siparişte bir tuhaflık olduğu hissine kapılmıştım bile. … Devamını oku
Valizimde hediyelerim, üzerimde en güzel elbisemle, aylardır beklediğim o aile ziyaretini nihayet gerçekleştireceğimi düşünerek ülkenin bir ucundan uçup gelmiştim. İlk 15 dakikanın sonunda ise bir motel yatağında tek başıma oturmuş, öz oğlumun hayatındaki yerimin ne olduğunu sorguluyordum. Oğlum beni verandada 15 dakika boyunca bekletti; az kalsın benim için hazırladığı sürprizle hiç tanışmadan eve dönecekti. Mert, … Devamını oku
Köyün sırtını yasladığı ulu çam ormanının eteğinde, taş duvarları sarmaşıklarla örtülü, tek başına duran bir evde geçerdi günlerim. Kırk beş yaşındaydım. Yıllar önce genç yaşta yitirdiğim kocamın ardından bu vadide yapayalnız kalmıştım. Köyün kadınları bana hem acır hem de gizli bir çekingenlikle yaklaşırdı; çünkü yıllar bedenimden ve yüzümden bir şey eksiltmemiş, aksine bakışlarıma derin, yakıcı … Devamını oku