En Dakika Haberler

Emre kapıdan içeri girdiğinde kalbim yıllardır ilk kez bu kadar hızlı atıyordu. Elinde kırmızı güller vardı. Gözlerimin içine bakarak, “Nihayet seni görebildim Ayşe,” dedi. O an bütün yalnızlığımın sona ereceğini sandım. İlk birkaç gün her şey masal gibiydi. Birlikte yemek yaptık, sahilde yürüyüşe çıktık, eski şarkılar dinledik. Bana sürekli iltifat ediyor, “Senin yaşın sadece bir … Devamını oku

Emre’nin son cümlesini duyduğumda nefes alamıyordum. “Birkaç gün daha sabret. Yıldönümünden sonra gerisini de halledeceğim.” Telefon kapandı. Kapının önünde donup kalmıştım. Elimde onun için aldığım saat, artık ağır bir taş gibi geliyordu. Kalbim öyle hızlı çarpıyordu ki duyacağını sandım. Sessizce evden çıktım, arabaya bindim ama kontağı bile çeviremedim. Aklımda tek bir soru vardı. Hangi tuzak? … Devamını oku

Kerem’in söylediği cümle odanın ortasına bırakılmış bir bomba gibi hepimizi susturdu. “Deniz ile Mert doğdukları gün birbirleriyle karıştırılmışlar.” Bir süre nefes alamadım. Elimdeki dosyayı açmaya cesaret edemiyordum. Deniz arkamda durmuş, ne konuştuğumuzu anlamaya çalışıyordu. Mert ise annesi Selin’in koluna sarılmıştı. “Bu nasıl olabilir?” diye sordum sonunda. “Deniz doğduğunda günlerce yenidoğan servisindeydi. Onun bakımını ben yaptım.” … Devamını oku

BÖLÜM 2 Telefonu kapattığımda annem hâlâ havluya sarılı halde titriyordu. “Polis mi gelecek?” diye fısıldadı. “Evet.” Yüzündeki korku daha da büyüdü. “Serkan duyarsa çok kızar.” Annem yetmiş sekiz yaşındaydı. Buna rağmen kendi oğlunun öfkesinden, cezalandırılmayı bekleyen küçük bir çocuk gibi korkuyordu. Ellerini tuttum. “Bu evde artık kimse sana dokunamayacak.” Banyodan çıkmadan önce fotoğrafları güvenli bir … Devamını oku

“Derhal ofise gel. Zeynep, Selin’i uzun zamandır biliyormuş. Ama hazırladığı dosyada aldatmadan çok daha ciddi bir şey var.” Burak’ın ofisine vardığımda saat öğleden sonra ikiye geliyordu. İstanbul trafiğinde kırmızı ışıkların her birinde direksiyona vurmuş, telefonuma yeniden yeniden bakmıştım. Zeynep’ten hâlâ haber yoktu. Kapıyı açar açmaz Burak’ın masasının üzerinde kalın, gri bir dosya gördüm. —Bu ne? … Devamını oku

“Annen banyoda mı? İlacı getirdim. Bu işi bugün bitirelim.” Murat’ın ayak sesleri banyoya yaklaşırken Elif’i havluya sardım. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki göğsümdeki sesi onların da duyacağından korktum. Kapının kolu hareket etti. “Anne, ne oldu?” diye seslendi Zeynep. “Bir şey mi kırıldı?” Yerdeki plastik tası ayağımla küvetin altına ittim. Elif’in gözlerinin içine baktım ve … Devamını oku

Babam emniyet kemeri ışığı yanmasına rağmen ayağa kalkınca önce kabin görevlisi ona doğru yürüdü. “Efendim, lütfen yerinize oturun,” dedi nazik ama kararlı bir sesle. Babam başını salladı. “Sadece oturduğum yeri değiştirmem gerekiyor.” Görevli önce şaşırdı, sonra anneme baktı. Annemin gözleri dolmuş, dudakları titriyordu. Yanındaki genç kız ise sanki hiçbir şey olmamış gibi telefonunda bir şeylerle … Devamını oku

Kapıyı açtığım an nefesim kesildi. Annem yatağın kenarında oturuyordu. Kaan ise pencerenin önünde ayakta duruyordu. İkisi de bana döndü. Beklediğim gibi panikleyip üzerlerini düzeltmeye çalışmıyorlardı. Yüzlerinde suçluluk değil, büyük bir şaşkınlık vardı. “Ne oluyor burada?” diye bağırdım. Annem ayağa kalktı. “Kızım, önce beni dinle.” “Dinleyecek hiçbir şey yok!” diye haykırdım. “Bana yalan söylediniz. Gizlice otelde … Devamını oku

Kutunun üzerindeki küçük kartı titreyen ellerimle çevirdim. Gönderen kısmında tek bir isim yazıyordu: “Murat Yıldırım.” Boğazım düğümlendi. Bu isim bana hiçbir şey ifade etmiyordu. Babamın adı Hasan’dı. Elif’in babası ise kızım doğmadan önce bizi terk etmişti ve adı Murat değildi. Kartın altında ise kısa bir not vardı. “Lütfen bu hediyeyi Elif’in yanında açın. Umarım ona … Devamını oku