Sonra geldi. Selma’nın kulağına doğru eğildi.
Ve bir şey yedidi.
Onu başka kimse duymuyordu. Ne gardiyanlar. Ne sosyal hizmet görevlisi. Ne de kollarını geri kazanmış, güncel hafızasında taze bir halde yarı açık kapıdan izleyen Albay Mehmet . Sadece Rüya .
Kızın söylediği şey o kadar basit, o kadar imkansızdı ki, kadın bir nefes almayı bıraktı. —Sen vermedin, diye fısıldadı Selma. —Kimin görüyorum.
Rüya hareketsiz kaldı. Gözyaşları akmaya devam ediyor ama artık sadece acının gözyaşları yoktu. Saf bir ağlamanın gözyaşlarıydı. Titreyerek kızına biraz daha sıkı bir şekilde anlatılıyor. “Ne dedin sen yavrum?” diye mırıldandı sesi titreyerek. Selma hafifçe geri çekildi. Büyük, tuhaf bir şekilde huzurlu gözünün annesinin gözlerine dikti. “Yılanlı saat olan adamı gördüm,” dedi çok sesli bir sesle. “O gece arka kapıdan girdi. O var sen evde değildin.” Rüya’nın kalbi yeni bir vuruşla çarpmaya başladı. Beş yıl boyunca sesi kısılana kadar masumiyetini tekrarlamıştı. Ama kimse dinlemiyordu. Kimse o gece birkaç dakikalığına bakkala gitmiş, kapıyı açık, lambayı yerde ve Ekrem ‘in cansız dağıtımi yemek masasının yanında yatarken bulduğunu görmek istememişti. Parmak izlerinin içerdiği silahın basit bir açıklamasını kimse izlememişti: Evde bulunan eski tabancaydı ve o gece ne olduğunu henüz anlamadan, Ekrem’i kanlar içinde silahlısel olarak eline geçmişti. Savcılık geri kalanını kurgulamıştı. Yorgunş. Eski tartışmalar. Para. Kıskançlık. Belirsiz bir tanık ve daha dava açılmış yenilenmiş görünen barodan atılmış bir avukat. Rüya yutkunarak sordu: —Selma… neden daha önce söylemedin? Küçük kız bir kız için eski ayakkabılarına baktı. “Çünkü beni perdenin ardında saklanırken gördüm” diye fısıldadı. “Eğer konuşursam seni öldüreceklerini söyledi. Sonra Clara Hala bana uydurmayı bırakmamı, en iyisinin unutmak olduğunu söyledi. Senin kötü bir şey yaptığını ve uslu durmam gerektiğini anlattı.” Tüm oda küçülüyor. Rüya, kollarından yukarı doğru soğuk birliğin yükseldiğini hissediyor. Clara . Ekrem’in kız kardeşi. Tutuklamadan sonra Selma’yı yanına alan kadın. Duruşmada diğer her dul yakın gibi ağlayan aynı kadın. Rüya’nın her zaman “asabi” olduğunu ve “tepesi atladığında her şeyi yapabileceğini” iddia eden aynı kadın. Rüya, kelepçeli elleriyle zenginliklerini bollaştırdı. —Yavrum… beni iyi dinle. O adam daha önce görmüş müydün? Selma başını salladı. “Evet. İki kere. Bir keresinde sen yokken geldi, babam onu çalışma geliştirdi. Ben ona su götürdüm. Bileğinde üzerinde yılan olan büyük, altın bir saat vardı,” dedi bileğe dokunarak. “Ve çok ağırdı, sigara ve parfüm gibi. O geldiğinde babam korkmuştu. Biliyorum çünkü gittikten sonra her zaman daha çok bağırırdı.” Eşik kapısında Albay Mehmet dururken, normal nefes almayı bıraktı. Kımıldamadı. Hiçbir şey söylemedi.
devamı sonraki sayfada…
