Derya’nın yaptığı, başka insanların hayatını da etkiliyordu.
Bir hafta sonra kızım tekrar aradı.
Bu kez sesi bambaşkaydı.
Yumuşak.
Kırılgan.
“Baba, konuşabilir miyiz?”
“Konuş.”
“Ben hata yaptım.”
Sessiz kaldım.
“Mert beni çok etkiledi. Düğün masrafları büyüdü. Ev almak istedik. Her şey kontrolden çıktı.”
“Benim hesabıma girip bütün birikimimi almak nasıl kontrolden çıktı?”
“Bilmiyorum.”
“Vekâletname?”
Ağlamaya başladı.
“Baba, gerçekten seni incitmek istemedim.”
“Ne istedin?”
“Yeni bir hayat.”
“Benim hayatımı bozarak mı?”
Uzun sessizlik oldu.
Sonra asıl istediğini söyledi.
“Şikâyetini geri çek.”
İşte o zaman gözlerimi kapattım.
Özür değildi.
Kurtuluş arıyordu.
“Parayı geri ver.”
“Şu anda mümkün değil.”
“Ne kadarı duruyor?”
“Bilmiyorum.”
“Derya.”
“Bir kısmını düğüne harcadık. Bir kısmını eve verdik.”
“Benim paramla.”
“Baba, lütfen.”
“Bana yazılı olarak her şeyi anlat. Ne aldın, neye harcadın, hangi belgeleri nasıl kullandın.”
Sesi değişti.
“Bunu avukatın mı söyledi?”
“Hayır. Ben söylüyorum.”
“Beni tuzağa mı düşürüyorsun?”
“Ben seni hiçbir şeye düşürmüyorum. Sen zaten kendi yaptığının içindesin.”
Telefonu kapattım.
O gece uyuyamadım.
Çünkü insan ne kadar haklı olursa olsun, karşısındaki kendi çocuğuysa zafer diye bir şey kalmıyor.
Sadece doğru ile yanlış arasında seçim kalıyor.
Aylar sonra dava başladı.
Derya’nın savunması tahmin ettiğimiz gibiydi.
Benim ona finansal yetki verdiğimi, yaşım nedeniyle desteğe ihtiyaç duyduğumu ve parayı aile içinde kullandığını iddia etti.
Avukatı beni unutkan, kırgın ve kızının evliliğini kıskanan bir baba gibi göstermeye çalıştı.
Ama belgeler duygulardan daha güçlüydü.
Banka kayıtları açıktı.
Transferlerden önce benim tarafımdan verilmiş bir yazılı izin yoktu.
Mülk satışı konusunda açık talimat bulunmuyordu.
Vekâletname süreci şüpheliydi.
Ve en önemlisi, hastanede imzaladığım belgelerin içeriğinin bana açıklandığını gösteren güvenilir bir kayıt yoktu.
Ben ifade verdiğim gün Derya’ya bakmadım.
Savcı bana sordu:
“Kızınıza hesabınıza erişim izni verdiniz mi?”
“Bazı faturaları düzenlemesi için.”
“Bütün birikiminizi transfer etmesine izin verdiniz mi?”
“Hayır.”
“Gayrimenkulünüzü satmasına?”
“Hayır.”
“Vekâletnamenin kapsamını biliyor muydunuz?”
“Hayır. Bana sigorta işlemleri olduğu söylendi.”
Derya ifade verdiğinde ilk başta çok sakindi.
Ama sorular ayrıntılandıkça cevapları değişmeye başladı.
Önce benim her şeyi bildiğimi söyledi.
Sonra “kısmen bildiğini” söyledi.
Sonra “babasının zaten ona bırakacağını düşündüğünü” söyledi.
Son cümle salonda havayı değiştirdi.
Çünkü mesele bir anda ortaya çıkmıştı.
İzin değil.
Hak görme meselesiydi.
Mahkeme sonunda Derya’nın mali işlemlerinin yetkisiz olduğuna, vekâletnamenin kullanımında ciddi usulsüzlük bulunduğuna ve zararın giderilmesi gerektiğine karar verdi.
Ceza süreci ayrıca devam edecekti.
Ama benim için en önemli karar, mal varlıklarına tedbir konulması ve satıştan kalan paranın geri dönüş sürecine alınmasıydı.
Derya’nın aldığı paranın önemli bir kısmı zamanla geri alındı.
Yeni aldıkları daire satıldı.
Bazı hesapları bloke edildi.
Mert’in de ortak kullanılan paralar nedeniyle mali sorumluluğu doğdu.
İki ay sonra boşandıklarını öğrendim.
Şaşırmadım.
Parayla başlayan bazı ilişkiler, para gidince dayanacak başka bir şey bulamıyor.
Derya bana bir mektup gönderdi.
Uzun değildi.
“Baba, seni kaybettiğimi şimdi anlıyorum. Ben parayı kaybettiğim için üzülmüyorum. Senin bana artık kızın gibi bakmaman canımı yakıyor.”
Mektubu üç kez okudum.
Cevap vermedim.
Çünkü hâlâ neyin gerçek pişmanlık, neyin sonuçlardan duyulan korku olduğunu bilmiyordum.
Aylar geçti.
Ben eski hayatıma dönmeye çalıştım.
Ama tam anlamıyla dönemedim.
Çünkü yaşadığım şey beni değiştirmişti.
Patricia’nın Türkiye’deki karşılığı diyebileceğim eski dostum Nermin’le birlikte yaşlı insanların finansal dolandırıcılıklardan korunması üzerine küçük toplantılar yapmaya başladık.
Mahalle derneklerinde konuştuk.
Emekli gruplarına belgeleri okumadan imzalamamalarını anlattık.
Banka şifrelerini çocuklarıyla bile paylaşmamalarını söyledik.
Bir gün toplantının sonunda yetmiş yaşlarında bir adam yanıma geldi.
“Elinize sağlık Kemal Bey,” dedi. “Geçen hafta oğlum benden bazı belgeleri imzalamamı istedi. Sizin anlattıklarınızdan sonra önce avukata gösterdim. Meğer evle ilgili geniş yetki veriyormuşum.”
O anda yaşadığım bütün acının ilk kez bir işe yaradığını hissettim.
Belki kızımı kaybetmiştim.
Ama başka bir babanın evini kaybetmesini engellemiştim.
Altmış üçüncü doğum günümde Nermin evinde küçük bir yemek verdi.
Eski dostlarım geldi.
Ayhan ve Feride de geldi.
Masada gülerken çevreme baktım.
Derya’nın bana söylediği bir cümleyi hatırladım.
“Sen emekli maaşınla idare edersin.”
Oysa hayat sadece parayla idare etmek değildi.
İnsan saygıyla yaşamak istiyordu.
Güvenle.
Kendi kararlarını verebilerek.
Ve en önemlisi, ailesi tarafından bir banka hesabı gibi görülmeden.
Bugün kızımın yaptığını affettim mi?
Tam olarak değil.
Ama artık her sabah öfkeyle uyanmıyorum.
Onun hayatının sorumluluğunu da taşımıyorum.
Çünkü yıllarca yanlış bir şeye inandım.
Bir babanın görevinin çocuğu için sürekli fedakârlık yapmak olduğunu düşündüm.
Şimdi biliyorum ki fedakârlığın da bir sınırı olmalı.
Çünkü sevgi sınır tanımazsa bazen sevgi olmaktan çıkıp birinin sizi kullanmasına izin vermeye dönüşüyor.
Ben kızımı hâlâ seviyorum.
Ama kendimi de sevmeyi öğrendim.
Ve insanın kendi çocuğuna bile söylemesi gereken bir cümle var:
“Bu benim hayatım. Buna izinsiz dokunamazsın.”
Bazen aile olmak, her şeyi affetmek değildir.
Bazen aile olmak, birinin yanlışını durduracak kadar cesur olabilmektir.
Peki siz benim yerimde olsaydınız ne yapardınız?
Kendi çocuğunuz bütün birikiminizi habersizce alıp evinizi satmaya kalksaydı, sırf “aile” diye susar mıydınız, yoksa ne kadar acı verirse versin hakkınızı korur muydunuz?