Annem yıllarca mahalledeki çamaşırhanede yaşayan evsiz bir adama bayram yemeği taşıdı. Bu yıl o yok… Kanser onu bizden aldı. Ben de onun geleneğini yaşatmak için tek başıma yola koyuldum. Fakat adamı gördüğümde bir şeylerin farklı olduğunu hissettim. Annemin bunca zaman benden sakladığı sırra ise hiç hazır değildim. Her yıl insanlar, sanki mükemmel bir kataloğun parçasıymış … Devamını oku
Henüz 2 aylık evli gelinin kocası askere gitmiş, aradan birkaç hafta geçmiş, gelinin canı istemeye başlamış, ne yapsam ne etsem diye düşünürken kapı çalmış, yeni gelin inşallah işime yarayacak birisi gelmiştir diyerek heyecanla kapıya koşmuş, kapıyı açmış karşısında kayınpeder, ” Neyapıyosun gelinim, bir isteğin varmı diye sormaya geldim” demiş…. Gelin de evet kayınbabacığım benim çok … Devamını oku
Dul bir kaynana, kızını evlendirmiş. Damadı da iç güveysi almışlar, hep birlikte aynı evde yaşamaya başlamışlar. Düğünün ertesi günü, sabahın köründe kaynana kızının ve damadın kapısına, tak tak tak! — “Kalkın, ben acıktım. Kahvaltı hazırlayın.” demiş. Damat bozulmuş ama yeni damat ya…Sesini çıkarmamış. Ertesi gün yine aynı saat. Tak tak tak! — “Kalkın, acıktım ben.” … Devamını oku
Adım Kamuran Villalba. Altmış sekiz yaşındayım ve son dört yıldır çocuğum Deniz’in, gelinim Leyla ile birlikte İstanbul’un hemen dışında evde yaşadım. Eşim vefat ettikten sonra, Deniz’in tam olarak açıklayamadığı bir borcunu kapatmasına yardım etmek için yaşamımızın büyük bir kısmını harcadığımız o küçük daireleri satmıştım. Bunun sadece geçici bir durum olduğu, işler düzelene kadar birkaç ay … Devamını oku
Tek çocuğunun patlamasında, aile kurulduğunda tüm umutlarımı gömdüğümü sanmıştım. Beş yıl sonra, sınıfta bilinen bir doğum lekesi olan ve iyileştiğini sandığım her şeyi darmadağın eden gülümsemesiyle yeni bir çocukla girdi. Bundan sonra ya da beraberinde gelen umuda hazır değildim. Umut, ölenlerin doğum lekelerinin tıpatıp aynısını taşıyan bir çocuk olarak karşınıza çıktığında tehlikelidir. Beş yıl önce … Devamını oku
Beş yıllık evliliğimiz sona ermişti. Çocuk yok, üzerime kayıtlı hiçbir mal varlığı yok ve kalmam için söylenmiş tek bir söz bile yok. Bir zamanlar yuva yapmaya çalıştığım ev, onunla bir hayat kurmak için Antalya’dan ayrılıp taşındığım Ankara’nın sessiz bir sokağındaydı. Siyah demir kapıdan dışarı adımımı attığım gün, İç Anadolu güneşi avludaki kırmızı tuğlaların üzerinde parlıyordu; … Devamını oku
4 yaşındaki kızımı basit bir saç kesimi için kuaföre götürdüm ama o, babasının geri döndüğünde kendisini tanıyamayacağını haykırarak çığlıklar attı. Kocam yıllar önce vefat etmişti, bu yüzden kızımın verdiği tek bir ipucunu takip ettim ve ailemizi darmadağın eden bir sırrı açığa çıkardım. Leyla, kızımın buklelerini tararken kızım hiç ağlamadı. Boynuna pembe pelerin bağlandığında ya da … Devamını oku
Kocam düğün günümüzde yığılıp kaldı ve öldü. Cenazesini düzenledim, onu toprağa verdim ve bir hafta boyunca yasın içinde zar zor hayatta kalarak vakit geçirdim. Sonra şehirden ayrılmak için bir otobüse bindim; az önce mezara koyduğum adam yanıma oturdu ve fısıldadı: “Sakın bağırma. Tüm gerçeği bilmen gerekiyor.” Kerem ile evlenmeden önce dört yıldır birlikteydik. Bu süre zarfında … Devamını oku
Lucía battaniyenin altında kendini biraz daha yukarı çekip başıyla o iğne uçağı kadar ince ışık sızısını kestiği anda, üzerindeki tüm uyku sersemliği dağılıp gitti. Kalbin o kadar şiddetli çarpıyordu ki, kapının ardında duran her kimse bu sesi ahşabın ötesinden duyabilir diye korkuyordun. Hâlâ neler olduğunu tam olarak anlamıyordun ama bir gerçek zihnine içgüdüsel bir kesinlikle … Devamını oku
Kocam üç yıl boyunca gurbette çalıştıktan sonra geri döndüğünde, eve yalnız gelmemişti. Kapıdan kolunda bir metresle girdi… Yanlarında ise adını Mert koyduğu, kendi oğlu olan iki yaşında bir erkek çocuğu vardı. Bu aşağılanmayı sessizce kabullenmemi emretti. Ağlamadım. Bağırmadım. Yalvarmadım. Ona baktım. Sakince. Önüne boşanma belgelerini koydum. Ve sonra, onun kibrini hayatının geri kalanı boyunca taşıyacağı … Devamını oku