admin 
Adım Kamuran Villalba. Altmış sekiz yaşındayım ve son dört yıldır çocuğum Deniz’in, gelinim Leyla ile birlikte İstanbul’un hemen dışında evde yaşadım. Eşim vefat ettikten sonra, Deniz’in tam olarak açıklayamadığı bir borcunu kapatmasına yardım etmek için yaşamımızın büyük bir kısmını harcadığımız o küçük daireleri satmıştım. Bunun sadece geçici bir durum olduğu, işler düzelene kadar birkaç ay … Devamını oku
Tek çocuğunun patlamasında, aile kurulduğunda tüm umutlarımı gömdüğümü sanmıştım. Beş yıl sonra, sınıfta bilinen bir doğum lekesi olan ve iyileştiğini sandığım her şeyi darmadağın eden gülümsemesiyle yeni bir çocukla girdi. Bundan sonra ya da beraberinde gelen umuda hazır değildim. Umut, ölenlerin doğum lekelerinin tıpatıp aynısını taşıyan bir çocuk olarak karşınıza çıktığında tehlikelidir. Beş yıl önce … Devamını oku
Beş yıllık evliliğimiz sona ermişti. Çocuk yok, üzerime kayıtlı hiçbir mal varlığı yok ve kalmam için söylenmiş tek bir söz bile yok. Bir zamanlar yuva yapmaya çalıştığım ev, onunla bir hayat kurmak için Antalya’dan ayrılıp taşındığım Ankara’nın sessiz bir sokağındaydı. Siyah demir kapıdan dışarı adımımı attığım gün, İç Anadolu güneşi avludaki kırmızı tuğlaların üzerinde parlıyordu; … Devamını oku
4 yaşındaki kızımı basit bir saç kesimi için kuaföre götürdüm ama o, babasının geri döndüğünde kendisini tanıyamayacağını haykırarak çığlıklar attı. Kocam yıllar önce vefat etmişti, bu yüzden kızımın verdiği tek bir ipucunu takip ettim ve ailemizi darmadağın eden bir sırrı açığa çıkardım. Leyla, kızımın buklelerini tararken kızım hiç ağlamadı. Boynuna pembe pelerin bağlandığında ya da … Devamını oku
Kocam düğün günümüzde yığılıp kaldı ve öldü. Cenazesini düzenledim, onu toprağa verdim ve bir hafta boyunca yasın içinde zar zor hayatta kalarak vakit geçirdim. Sonra şehirden ayrılmak için bir otobüse bindim; az önce mezara koyduğum adam yanıma oturdu ve fısıldadı: “Sakın bağırma. Tüm gerçeği bilmen gerekiyor.” Kerem ile evlenmeden önce dört yıldır birlikteydik. Bu süre zarfında … Devamını oku
Lucía battaniyenin altında kendini biraz daha yukarı çekip başıyla o iğne uçağı kadar ince ışık sızısını kestiği anda, üzerindeki tüm uyku sersemliği dağılıp gitti. Kalbin o kadar şiddetli çarpıyordu ki, kapının ardında duran her kimse bu sesi ahşabın ötesinden duyabilir diye korkuyordun. Hâlâ neler olduğunu tam olarak anlamıyordun ama bir gerçek zihnine içgüdüsel bir kesinlikle … Devamını oku
Kocam üç yıl boyunca gurbette çalıştıktan sonra geri döndüğünde, eve yalnız gelmemişti. Kapıdan kolunda bir metresle girdi… Yanlarında ise adını Mert koyduğu, kendi oğlu olan iki yaşında bir erkek çocuğu vardı. Bu aşağılanmayı sessizce kabullenmemi emretti. Ağlamadım. Bağırmadım. Yalvarmadım. Ona baktım. Sakince. Önüne boşanma belgelerini koydum. Ve sonra, onun kibrini hayatının geri kalanı boyunca taşıyacağı … Devamını oku
Beş yıllık evliliğimiz sona ermişti. Çocuk yok, üzerime kayıtlı hiçbir mal varlığı yok ve kalmam için söylenmiş tek bir söz bile yok. Bir zamanlar yuva yapmaya çabalamak ev, onunla bir hayat için harcadığım Antalya’dan ayrılıp taşındığım Ankara’nın sessiz bir sokağındaydı. Siyah demir kapıdan çıkış adımı attığım gün, İç Anadolu güneş avlusundaki kırmızı tuğlaların üzerinde parlıyordu; … Devamını oku
İntikam ilk kez almayı, takımlarda taşıyabileceğim kadar küçük iki tabutun arasında durmak isterken istiyordu. İkinci kez ise kayınvalidemden sonram tokadın izi olup yüzümde yanarken. Cami avlusu zambak, yağmur ve cilalı tahtalar vardı. İkizler, Ömer ve Leyla, birer el çantasından daha büyük olmayan beyaz tabutların içinde yatıyorlardı. İsimleri, bu dünyadan göçüp devam eden çocuklar için fazla … Devamını oku
“Dışarı çık,” dedi eniştem. Babam Hamdi Bey, anne ve babamın kırkıncı evlilik yıldönümü için aldığım deniz kenarındaki evin kapısında donup kalmıştı. Bir eli hâlâ pirinç kapı kolundaydı, diğerinde ise küçük bir pazar poşeti duruyordu. Arkasında, Şile sahilinin kayalıklarına vuran gri dalgalar gürlüyordu. Normalde sakin ve huzurlu bir sabah olması gerekiyordu. Bunun yerine annem, ayakta durmakta … Devamını oku